System dociepleń Lakma Term WM


Charakterystyka systemu

Firma LAKMA rozróżnia dwa rodzaje systemów ociepleń:

 

System ociepleń LAKMA TERM WM jest odmianą metody "lekkiej mokrej". Polega ona na przymocowaniu od strony zewnętrznej warstwowego układu izolacyjno - elewacyjnego, w którym warstwę izolacji termicznej stanowią płyty z wełny mineralnej, a warstwę elewacyjną cienka wyprawa tynkarska nakładana na wcześniej przygotowaną warstwę zbrojoną tkaniną szklaną.



Zalety metody lekkiej mokrej z zastosowaniem płyt z wełny mineralnej:

 

System ociepleń LAKMA TERM WM stosuje się w już istniejących jak również nowo wznoszonych budynkach w celu zapewnienia odpowiedniego komfortu cieplnego przy jednoczesnym nadaniu odpowiedniej estetyki i trwałości elewacji.



Funkcje poszczególnych warstw docieplenia


Zalety docieplania budynków przy użyciu systemu ociepleń LAKMA TERM WM:


Zasady stosowania materiałów składowych systemu ociepleń LAKMA TERM WM
Nie należy prowadzić prac dociepleniowych w następujących warunkach atmosferycznych:


Dodatkowe zalecenia dotyczące stosowania tynków:

 

Technologia prac dociepleniowych przy zastosowaniu systemu ociepleń LAKMA TERM WM

1. Prace przygotowawcze

Przed przystąpieniem do ocieplania budynku należy przygotować materiały, narzędzia i sprzęt zgodnie ze specyfiką podaną w projekcie technicznym, a także sprawdzić czy materiały odpowiadają wymaganiom norm oraz czy mają świadectwa jakości. Sprawdzenie jakości materiałów jest obowiązkiem wykonawcy, gdyż odpowiada On za prawidłowe wykonanie ociepleń.

Przed rozpoczęciem docieplania należy na czas robót zdemontować wszystkie elementy utrudniające właściwe przyklejenie płyt styropianowych, a także dokonać demontażu obróbek blacharskich, rur spustowych, wyłączników elektrycznych. Docieplenie budynku spowoduje pogrubienie ścian, co stworzy potrzebę zwiększenia wysięgu powyższych elementów.

2. Podłoża i ich przygotowanie

Podłoża: stare i nowe tynki z nośną powierzchnią i stabilną strukturą, cegła pełna i dziurawka, beton, pustaki i bloki ścienne z betonu lekkiego, beton porowaty.

Sprawdzenie i przygotowanie powierzchni ścian - przed przystąpieniem do ocieplania ściany należy dokładnie sprawdzić jej powierzchnię oraz wykonać próbę przyklejania warstwy izolacyjnej. W celu wykonania próby ścianę należy oczyścić z kurzu, łuszczących się cienkich powłok i przykleić w różnych miejscach 8 - 10 próbek wełny mineralnej o wymiarach 20 x 20 cm. Do przyklejania próbek używamy zaprawy klejowej SYNTEKOL SW/ SYNTEKOL Q4/ SYNTEKOL PSW/ POROLIT Q4 nakładając ją na próbki pozbawione włókien powstałych podczas cięcia na całej powierzchni próbki na grubość 1 cm i dociskając ją mocno do ściany. Po 4 - 7 dniach odrywa się przyklejone próbki wełny mineralnej. Jeżeli próbka ulegnie rozerwaniu świadczy to o wystarczającej wytrzymałości podłoża i przyczepności kleju. Niewielkie nierówności podłoża należy wyrównać zaprawą wyrównującą. Miejsce gdzie nakładamy zaprawę wyrównującą należy wcześniej obficie zwilżyć wodą.

Kolejną czynnością mającą na celu dobre przygotowanie podłoża jest umycie całej docieplanej powierzchni ścian wodą. Można tego dokonać za pomocą wody pod ciśnieniem lub szczotki ryżowej. Dzięki tej czynności usuwamy ze ścian brud oraz resztki łuszczących się fragmentów starych materiałów. W wypadku chłonnych i pylących podłoży zachodzi konieczność zagruntowania ich preparatem gruntującym AKRYL G. Materiał izolacyjny można przyklejać dopiero po całkowitym wyschnięciu AKRYL-u G.

3. Sprawdzenie skuteczności mocowania mechanicznego.

W przypadku mocowania mechanicznego wełny mineralnej do podłoża należy sprawdzić na 4 - 6 próbkach siłę wyrywającą łączniki z podłoża przygotowanego do docieplenia. Czynność wykonuje się wg zasad określonych w świadectwach ITB, dopuszczających dane łączniki do stosowania w budownictwie.

4. Montaż listwy startowej.

Po ustaleniu wysokości cokołu (w przypadku budynków podpiwniczonych jest to wysokość minimum 20 cm poniżej dolnej płaszczyzny stropu nad piwnicą) zaznaczamy linię sznurem zabarwionym kredą. Listwę startową mocujemy za pomocą kołków rozporowych po 3 szt. na każdy metr bieżący. Listwę startową należy zawsze mocować do ściany w ostatnich otworach po obu stronach listwy. Nierówności ścian należy wyrównać za pomocą podkładek dystansowych. Na narożnikach budynku listę docina się pod kątem 45.

5. Przygotowanie suchej zaprawy klejowej.

SYNTEKOL SW/ SYNTEKOL Q4/ SYNTEKOL PSW/ POROLIT Q4 - służy do przyklejania zarówno płyt styropianowych jak i płyt z wełny mineralnej oraz do wykonywania warstwy zbojącej na obu izolatorach.

Zaprawę klejową SYNTEKOL SW/ SYNTEKOL Q4/ SYNTEKOL PSW/ POROLIT Q4 należy wsypać do wiadra zawierającego wcześniej przygotowaną wodę i wymieszać mieszadłem koszykowym na wolnych obrotach. Po uzyskaniu jednolitej konsystencji odstawiamy wiadro na 5 - 10 minut i ponownie mieszamy. Ilość wody potrzebna do zarobienia zaprawy podana jest na opakowaniu wyrobu. Przygotowanie kleju SYNTEKOL SW/ SYNTEKOL Q4/ SYNTEKOL PSW/ POROLIT Q4 powinno odbywać się w temperaturze od +5C do +25C.

6. Przyklejanie płyt z wełny mineralnej.

Płyty z wełny mineralnej należy przyklejać przy pogodzie bezdeszczowej, gdy temperatura powietrza nie jest niższa niż 50C. Przygotowaną masę klejową należy nakładać na płycie z wełny mineralnej w dwóch etapach. W pierwszym etapie następuje cienkie przeszpachlowanie klejem całej powierzchni płyty. Następnie za pomocą pacy metalowej ząbkowanej o wymiarach ząbków około 10 x 10mm nakłada się właściwą warstwę zaprawy klejącej na całą powierzchnię płyty. Zużycie kleju SYNTEKOL SW/ SYNTEKOL Q4/ SYNTEKOL PSW/ POROLIT Q4 podane jest na opakowaniu. Po nałożenie kleju płytę należy natychmiast przyłożyć do ściany w przewidzianym dla niej miejscu i docisnąć ją poprzez uderzenia długą pacą aż do uzyskania równej płaszczyzny z sąsiednimi płytami. Płyty należy dociskać do siebie pokonując lekką sprężystość płyt, które poddają się niewielkiemu ściśnięciu. Takie działanie pozwala na układanie płyt z mniejszymi szczelinami. Jeżeli zaprawa klejowa wyciśnie się poza obrys płyty, trzeba ją usunąć. Niedopuszczalne jest dociskanie przyklejonych płyt z wełny mineralnej po raz drugi, ani poruszanie płyt po upływie kilku minut. W przypadku niewłaściwego przyklejenia płyty należy ją oderwać, zebrać masę klejową ze ściany, po czym nałożyć ponownie masę klejową na płytę i docisnąć ją do powierzchni ściany.

Płyty przykleja się ściśle jedna przy drugiej zaczynając od listwy cokołowej aż po okap dachu z zachowaniem mijankowego układu spoin. Przyklejając płyty wełny mineralnej w rejonie naroży otworów należy je tak docinać, aby spoiny poziome i pionowe pomiędzy płytami nie stykały się (nie wypadały) na krawędziach otworów. Ocieplając ściany wykonane z prefabrykatów - płyty z wełny mineralnej należy rozmieścić w taki sposób, aby spoiny pomiędzy płytami nie pokrywały się ze złączami prefabrykatów. Szerokość szczelin pionowych i poziomych pomiędzy płytami z wełny mineralnej nie powinna być większa niż 2 mm. Jeżeli zdarzy się szersza, nie wolno wypełniać jej zaprawą klejową. Najkorzystniejszym rozwiązaniem jest wypełnienie szczeliny paskiem z wełny o odpowiedniej szerokości.

7. Mocowanie mechaniczne płyt z wełny mineralnej.

Stosując łączniki mechaniczne należy przestrzegać warunku, że mogą być stosowane tylko te, które mają świadectwo ITB dopuszczające do stosowania w budownictwie. Każdorazowo dokładną ilość łączników na 1m2 ocieplenia, ich długość i rodzaj określa projektant w projekcie ocieplenia. W przypadku braku projektu przyjmuje się:

Dla płyt lamelowych stosuje sie łączniki z dużym kołnierzem dociskowym.

Do mocowania płyt z wełny mineralnej należy stosować wyłącznie łączniki mechaniczne z trzpieniem stalowym.

Dla ścian budynków o wysokości ponad 20m stosowanie łączników mechanicznych jest obowiązkowe - niezależnie od tego czy podłoże ma wystarczającą wytrzymałość czy nie. Nawet przy właściwej wytrzymałości podłoża ścian budynków o wysokości poniżej 20 m., ale zlokalizowanych w strefach działania silnych wiatrów i prądów powietrza względem ocieplonego budynku należy stosować dodatkowe łączniki mechaniczne. Przy prawidłowo osadzonych kołkach plastikowych ich główki powinny licować się z powierzchnią płyty z wełny mineralnej. Nadmierne zagłębienie talerzyka w wełnie może doprowadzić do zerwania jego struktury i osłabienia jego struktury.

8. Wykonanie warstwy zbrojonej na wełnie mineralnej.

Wykonanie warstwy zbrojonej na wełnie można rozpocząć nie wcześniej niż po 3 dniach od chwili przyklejenia wełny, przy bezdeszczowej pogodzie i temperaturze powietrza nie niższej niż 5C i nie wyższej niż 25C. Jeżeli jest zapowiadany spadek temperatury poniżej 0C w przeciągu 24 godz. to nie należy przyklejać siatki zbrojeniowej nawet, jeżeli temperatura w czasie pracy jest wyższa niż 5C.

Jeżeli występuje konieczność wykonania ocieplenia z wełny mineralnej późną jesienią, gdy utrzymuje się wysoka wilgotność powietrza i mogą występować spadki temperatury należy bezwzględnie doprowadzić do przykrycia układu ociepleniowego warstwą zbrojoną i pokrycia warstwą gruntu. Niedopuszczalne jest przyklejenie płyt i pozostawienie ich na ścianie bez zabezpieczenia, ze względu na możliwość przenikania wody przez warstwy kleju do płyty.

Wykonywaną warstwę zbrojoną należy osłaniać przed silnymi wiatrami oraz podczas występowania dużego bezpośredniego nasłonecznienia - nawet, gdy temperatura powietrza nie przekracza +25C - z uwagi na możliwość nadmiernego przesuszania w trakcie wiązania zaprawy.

Warstwa zbrojona wykonana jest z zaprawy klejowej SYNTEKOL SW/ SYNTEKOL Q4/ SYNTEKOL PSW/ POROLIT Q4 oraz wtopionej w nią siatki z włókna szklanego.



Przed rozpoczęciem wykonywania warstwy zbrojonej na ścianach należy:

 

Wykonanie warstwy zbrojeniowej rozpoczynamy od narożników okien i drzwi, ościeży otworów i od dylatacji.

Przygotowaną zaprawę klejową nanosi się na płyty z wełny mineralnej ciągłą warstwą o grubości 5 - 6 mm na szerokość 1m. Czynność tę wykonujemy pacą ze stali nierdzewnej. Nakładanie kleju rozpoczynamy w narożniku budynku. Zaprawę klejową nanosimy na odcinku równym przygotowanemu pasowi siatki. Następnie nałożony klej przeczesujemy zębatą stroną pacy o wymiarach zębów 10 x 10 mm. Po nałożeniu zaprawy klejowej należy natychmiast wtopić siatkę używając gładkiej strony pacy. Należy pamiętać, aby skrajny pas siatki wysunąć poza narożnik na szerokość 15 cm, a następnie wygiąć go i zatopić w kleju. Po zatopieniu pierwszego pasa siatki analogicznie postępujemy na kolejnym metrze ściany. Bezwzględnie należy przestrzegać zasady układania siatki na zakład nie mniejszy niż 10 cm w pionie i w poziomie. Grubość warstwy zbrojonej jedną warstwą siatki powinna wynosić od 3 do 5 mm. Niedopuszczalne jest przyklejanie tkaniny zbrojącej w taki sposób, że nakłada się ją na wełnę nie pokrytą masą klejącą, którą następnie nanosi się jednorazowo na tkaninę.Partie budynku szczególnie narażone na uszkodzenia mechaniczne tj. ściany parteru do wysokości 2 m wyżej terenu powinny być wzmocnione podwójną warstwą siatki. Warstwę zbrojną należy bardzo dokładnie wyszpachlować unikając powstawania jakichkolwiek nierówności czy fałd. Wszelkie niedociągnięcia na jej powierzchni należy zaszpachlować, a następnie w momencie wysychania kleju przeszlifować gąbką do tynków gipsowych po uprzednim zroszeniu spryskiwaczem. Im staranniej przygotujemy warstwę zbrojoną tym lepszy efekt otrzymamy po nałożeniu cienkowarstwowego tynku szlachetnego.


Wykonanie tynku szlachetnego.

Przed przystąpieniem do nakładania tynku, suche i równe podłoże należy zagruntować preparatem gruntującym:

 

Podkład gruntujący AKRYL P oraz TYNKSILGRUNT należy barwić w kolorach zbliżonych do kolorów tynków. Gruntowanie przeprowadza się po okresie 3 dni od zakończenia wykonania warstwy zbrojonej celem pełnego związania kleju oraz zwiększenia przyczepności cienkowarstwowych zapraw tynkarskich.

AKRYL P, TYNKSILGRUNT i MINERALGRUNT nanosimy na powierzchnie ściany za pomocą pędzla, szczotki lub natrysku.

Gdy podkład gruntujący wyschnie można przystąpić do wykonywania tynku szlachetnego. Tynki akrylowe, silikatowe oraz silikatowo - silikonowe przed użyciem należy dokładnie wymieszać wiertarką wolnoobrotową, aż do uzyskania jednolitej masy.

Tynki mineralno-polimerowe należy wsypać do wiadra z wcześniej przygotowaną odpowiednią ilością wody (ilość wody podana na worku) i dokładnie wymieszać do uzyskania jednorodnej masy. Po 5 min. tynk należy ponownie wymieszać.

Bardzo istotną sprawą podczas tynkowania jest wykonywanie wszelkich robót z tym związanych w odpowiednich warunkach pogodowych. Podczas wykonywania i wysychania tynku temperatura powietrza powinna zawierać się w przedziale od +5C do +25C. Powierzchnie tynkowane nie powinny być narażone na bezpośrednie działanie słońca oraz wiatru, gdyż czynniki te znacznie przyspieszają wysychanie tynku co znacznie utrudnia uzyskanie odpowiedniej faktury tynku. Tynk bezpośrednio po nałożeniu należy chronić przed opadami atmosferycznymi, aż do momentu jego wstępnego stwardnienia.

Nakładanie tynku metodą tradycyjną (kielnia, paca)

Masę tynkarską nakłada się na gładką pacę ze stali nierdzewnej na pomocą kielni trapezowej, po czym naciąga na ścianę na grubość ziarna. Nadmiar tynku należy ściągnąć za pomocą gładkiej stalowej pacy delikatnie dociskając ją do ściany. Tynk zebrany ze ściany nadaje się do ponownego wykorzystania po jego wymieszaniu. Bardzo istotne jest, aby tynk nałożyć na takiej powierzchni ściany, aby możliwe było jego właściwe zafakturowanie i połączenie z kolejną partią nakładanego tynku w czasie, gdy jest on mokry. Wielkość poszczególnych partii nakładanego tynku zależy przede wszystkim od wprawy wykonawców, warunków pogodowych, a także chłonności podłoża. Po zebraniu nadmiaru tynku przystępujemy do nadaniu mu właściwej faktury. Czynność tę wykonujemy płaską pacą z tworzywa sztucznego.

Tynk o strukturze baranka zacieramy wykonując ruchy okrężne. Tynk o strukturze kornika zaciera się wykonując ruchy z dołu do góry, w poziomie lub koliste, co powoduje uzyskanie odpowiednio rys pionowych, poziomych lub nieregularnych.

Nakładanie tynku metodą natryskową za pomocą agregatu tynkarskiego LAKMA

Nakładanie tynku metodą natryskową odbywa się za pomocą specjalnych agregatów tynkarskich oferowanych przez firmę LAKMA. Metodą natryskową możemy tynkować tylko tynkami o strukturze "baranka" o grubości kruszywa 1,0 mm; 1,5 mm; 2,0 mm; 2,5 mm. Po odpowiednim ustawieniu ciśnienia na kompresorze oraz rozrzedzeniu tynku do wymaganej konsystencji, przystępujemy do montażu dyszy do pistoletu. Średnica dyszy zależy od grubości kruszywa w tynku. Zbiornik pistoletu napełniamy masą tynkarską i naciskamy cyngiel. Strumień masy powinien być rozpylany prostopadle do powierzchni ściany z odległości 30 - 45 cm. Pistolet należy prowadzić ruchem jednostajnym na całym fragmencie ściany będącym odrębną częścią elewacji. Więcej informacji na temat tynkowania natryskowego znajdziesz w osobnym poradniku "Systemy Natryskowe".

Wykonanie połączeń różnych kolorów, rodzajów tynku.

W miejscu planowanego połączenia tynków przykleja się papierową taśmę samoprzylepną. Tynk nakłada się z lekkim zajściem na taśmę. Po zatarciu tynku, gdy jest od jeszcze mokry odrywa się przyklejoną wcześniej taśmę. Po wyschnięciu tynku na jego krawędź nakleja się ponownie taśmę, którą należy dokładnie docisnąć do powierzchni tynku. Następnie nakłada się tynk po drugiej stronie taśmy. Należy uważać, aby tynk nie podszedł pod taśmę. Po zatarciu tynku taśmę odrywamy od ściany.