System dociepleń Lakma Term ST


Charakterystyka systemu

Firma LAKMA rozróżnia dwa rodzaje systemów ociepleń:

 

System ociepleń LAKMA TERM ST jest odmianą metody "lekkiej mokrej". Polega ona na przymocowaniu od strony zewnętrznej warstwowego układu izolacyjno - elewacyjnego, w którym warstwę izolacji termicznej stanowią płyty styropianowe, a warstwę elewacyjną cienka wyprawa tynkarska nakładana na wcześniej przygotowaną warstwę zbrojoną tkaniną szklaną.



Zalety metody lekkiej mokrej z zastosowaniem styropianu:


System ociepleń LAKMA TERM ST stosuje się w już istniejących jak również nowo wznoszonych budynkach w celu zapewnienia odpowiedniego komfortu cieplnego przy jednoczesnym nadaniu odpowiedniej estetyki i trwałości elewacji.

Funkcje poszczególnych warstw docieplenia


Zalety docieplania budynków przy użyciu systemu ociepleń LAKMA TERM ST:

 

Chemia budowlana - systemy dociepleń

Zasady stosowania materiałów składowych systemu ociepleń LAKMA TERM ST
Nie należy prowadzić prac dociepleniowych w następujących warunkach atmosferycznych:


Dodatkowe zalecenia dotyczące stosowania tynków:

 

Technologia prac dociepleniowych przy zastosowaniu systemu ociepleń LAKMA TERM ST

1. Prace przygotowawcze

Przed przystąpieniem do ocieplania budynku należy przygotować materiały, narzędzia i sprzęt zgodnie ze specyfiką podaną w projekcie technicznym, a także sprawdzić czy materiały odpowiadają wymaganiom norm oraz czy mają świadectwa jakości. Sprawdzenie jakości materiałów jest obowiązkiem wykonawcy, gdyż odpowiada On za prawidłowe wykonanie ociepleń.

Przed rozpoczęciem docieplania należy na czas robót zdemontować wszystkie elementy utrudniające właściwe przyklejenie płyt styropianowych, a także dokonać demontażu obróbek blacharskich, rur spustowych, wyłączników elektrycznych. Docieplenie budynku spowoduje pogrubienie ścian, co stworzy potrzebę zwiększenia wysięgu powyższych elementów.

2. Podłoża i ich przygotowanie

Podłoża: stare i nowe tynki z nośną powierzchnią i stabilną strukturą, cegła pełna i dziurawka, beton, pustaki i bloki ścienne z betonu lekkiego, beton porowaty.

Sprawdzenie i przygotowanie powierzchni ścian - przed przystąpieniem do ocieplania ściany należy dokładnie sprawdzić jej powierzchnię oraz wykonać próbę przyklejania styropianu. W celu wykonania próby ścianę należy oczyścić z kurzu, łuszczących się cienkich powłok i przykleić w różnych miejscach 8 - 10 próbek styropianu o wymiarach 10 x10 cm. Do przyklejania próbek używamy zaprawy klejowej SYNTEKOL P/ SYNTEKOL Q1/ SYNTEKOL PS/ POROLIT Q1 nakładając ją na całej powierzchni próbki na grubość 1 cm i dociskając ją mocno do ściany. Po 3 - 4 dniach odrywa się przyklejone próbki styropianu. Podłoże jest nośne, jeżeli nastąpi rozwarstwienie próbek styropianowych.

Niewielkie nierówności podłoża należy wyrównać zaprawą wyrównującą. Miejsce gdzie nakładamy zaprawę wyrównującą należy wcześniej obficie zwilżyć wodą.

Kolejną czynnością mającą na celu dobre przygotowanie podłoża jest umycie całej docieplanej powierzchni ścian wodą. Można tego dokonać za pomocą wody pod ciśnieniem lub szczotki ryżowej. Dzięki tej czynności usuwamy ze ścian brud oraz resztki łuszczących się fragmentów starych materiałów. W wypadku chłonnych i pylących podłoży zachodzi konieczność zagruntowania ich preparatem gruntującym AKRYL G. Materiał izolacyjny można przyklejać dopiero po całkowitym wyschnięciu AKRYL-u G.

3. Sprawdzenie skuteczności mocowania mechanicznego.

W przypadku mocowania mechanicznego styropianu do podłoża należy sprawdzić na 4 - 6 próbkach siłę wyrywającą łączniki z podłoża przygotowanego do docieplenia. Czynność wykonuje się wg zasad określonych w świadectwach ITB, dopuszczających dane łączniki do stosowania w budownictwie.

4. Montaż listwy startowej.

Po ustaleniu wysokości cokołu (w przypadku budynków podpiwniczonych jest to wysokość minimum 20 cm poniżej dolnej płaszczyzny stropu nad piwnicą) zaznaczamy linię sznurem zabarwionym kredą. Listwę startową mocujemy za pomocą kołków rozporowych po 3 szt. na każdy metr bieżący. Listwę startową należy zawsze mocować do ściany w ostatnich otworach po obu stronach listwy. Nierówności ścian należy wyrównać za pomocą podkładek dystansowych. Na narożnikach budynku listę docina się pod kątem 45.

5. Przygotowanie suchej zaprawy klejowej.

SYNTEKOL P/ SYNTEKOL Q1/ SYNTEKOL PS/ POROLIT Q1 - służy do przyklejania płyt styropianowych
SYNTEKOL SW/ SYNTEKOL Q4/ SYNTEKOL PSW/ POROLIT Q4 - służy do przyklejania zarówno płyt styropianowych jak i płyt z wełny mineralnej oraz do wykonywania warstwy zbojonej na obu izolatorach.

Zaprawę klejową SYNTEKOL P/ SYNTEKOL Q1/ SYNTEKOL PS/ POROLIT Q1 lub SYNTEKOL SW/ SYNTEKOL Q4/ SYNTEKOL PSW/ POROLIT Q4 należy wsypać do wiadra zawierającego wcześniej przygotowaną wodę i wymieszać mieszadłem koszykowym na wolnych obrotach. Po uzyskaniu jednolitej konsystencji odstawiamy wiadro na 5 - 10 minut i ponownie mieszamy. Ilość wody potrzebna do zarobienia zaprawy podana jest na opakowaniu wyrobu. Przygotowanie kleju SYNTEKOL P i SYNTEKOL SW powinno odbywać się w temperaturze od +5C do +25C.

6. Przyklejanie płyt styropianowych.

Płyty styropianowe należy przyklejać przy pogodzie bezdeszczowej, gdy temperatura powietrza nie jest niższa niż 5C. Przygotowaną masę klejową należy nakładać na płycie styropianowej na obrzeżach pasmami o szerokości ok. 4 cm, a na pozostałej powierzchni plackami o średnicy około 8 cm w ilości 6 - 8 placków na 1 płytę styropianową o wymiarach 50 x 100 cm. Pasmo obwodowe kleju nakładamy w odległości ok. 3 cm od krawędzi płyty tak, aby po przyklejeniu zaprawa klejowa nie wyciskała się poza krawędzie płyty.

Klej powinien znajdować się na 40% powierzchni płyty styropianowej. Po nałożenie kleju płytę należy natychmiast przyłożyć do ściany w przewidzianym dla niej miejscu i docisnąć ją poprzez uderzenia długą pacą aż do uzyskania równej płaszczyzny z sąsiednimi płytami. Jeżeli zaprawa klejowa wyciśnie się poza obrys płyty, trzeba ją usunąć. Niedopuszczalne jest dociskanie przyklejonych płyt styropianowych po raz drugi, ani poruszanie płyt po upływie kilku minut. W przypadku niewłaściwego przyklejenia płyty styropianowej należy ją oderwać, zebrać masę klejową ze ściany, po czym nałożyć ponownie masę klejową na płytę i docisnąć ją do powierzchni ściany.

Płyty należy przyklejać w układzie poziomym dłuższych krawędzi z zachowaniem mijankowego układu spoin. Na ścianach z prefabrykatów płyty styropianowe należy tak rozmieścić, aby ich styki nie pokrywały się ze złączami ścian. Szerokość szczelin pionowych i poziomych pomiędzy płytami styropianowymi nie powinna być większa niż 2 mm. Jeżeli zdarzy się szersza, nie wolno wypełniać jej zaprawą klejową. Najkorzystniejszym rozwiązaniem jest wypełnienie szczeliny paskiem styropianu o odpowiedniej szerokości.

Wszystkie narożniki zewnętrzne budynku do wysokości minimum 2 m powyżej poziomu terenu należy wzmocnić kątownikami aluminiowymi. Kątownik zatapiamy w kleju naniesionym na narożnik, ustawiając go jednocześnie w pionie za pomocą poziomicy.

7. Mocowanie mechaniczne płyt styropianowych.

Płyty termoizolacyjne mocuje się do podłoża za pomocą łączników mechanicznych w oparciu o dane zawarte w projekcie technicznym tzn. głębokość zakotwienia kołków, ich ilość i rozmieszczenie, a także typ i długość stosowanego kołka.

Otwory na kołki można wykonywać dopiero po całkowitym związaniu kleju pod styropianem tzn. po około 72 godz. od przyklejenia płyt styropianowych. Głębokość otworu powinna być o 1 cm większa od długości kołka. Przy prawidłowo osadzonych kołkach plastikowych ich główki powinny licować się z powierzchnią styropianu. Nadmierne zagłębienie talerzyka w styropianie może doprowadzić do zerwania jego struktury i osłabienia jego struktury.

Przy szczytach budynków i w strefach narożnych wymagane jest użycie większej ilości kołków. Wymóg ten jest spowodowany różnicami siły wiatru wywołującymi efekt ssania. Szerokość obszaru przynarożnikowego, gdzie wymagana jest większa ilość kołków, powinna być zawarta w projekcie technicznym docieplenia.

8. Wykonanie warstwy zbrojonej na styropianie.

Wykonanie warstwy zbrojonej na styropianie można rozpocząć nie wcześniej niż po 3 dniach od chwili przyklejenia styropianu, przy bezdeszczowej pogodzie i temperaturze powietrza nie niższej niż 5C i nie wyższej niż 25C. Jeżeli jest zapowiadany spadek temperatury poniżej 0C w przeciągu 24 godz. to nie należy przyklejać siatki zbrojeniowej nawet, jeżeli temperatura w czasie pracy jest wyższa niż 5C.

Dużym błędem jest pozostawienie styropianu bez osłony przez dłuższy okres czasu, gdyż promieniowanie UV może zniszczyć wierzchnią warstwę styropianu i osłabić przyczepność zaprawy klejowej.

Warstwa zbrojona wykonana jest z zaprawy klejowej SYNTEKOL SW oraz wtopionej w nią siatki z włókna szklanego.

Wykonanie warstwy zbrojeniowej rozpoczynamy od narożników okien i drzwi. Powyżej i poniżej krawędzi otworów okien i drzwi naklejamy kawałki tkaniny z włókna szklanego wielkości 30 x 30cm.

Przygotowaną zaprawę klejową nanosi się na płyty styropianowe ciągła warstwą o grubości 3 - 4mm na szerokość 1m. Czynność tę wykonujemy gładką stroną pacy. Nakładanie kleju rozpoczynamy w narożniku budynku. Zaprawę klejową nanosimy na odcinku równym przygotowanemu pasowi siatki. Następnie nałożony klej przeczesujemy zębatą stroną pacy o wymiarach zębów 10 x 10mm. Po nałożeniu zaprawy klejowej należy natychmiast wtopić siatkę używając gładkiej strony pacy. Należy pamiętać, aby skrajny pas siatki wysunąć poza narożnik na szerokość 15cm, a następnie wygiąć go i zatopić w kleju. Po zatopieniu pierwszego pasa siatki analogicznie postępujemy na kolejnym metrze ściany. Bezwzględnie należy przestrzegać zasady układania siatki na zakład nie mniejszy niż 10 cm w pionie i w poziomie. Grubość warstwy zbrojonej jedną warstwą siatki powinna wynosić od 3 do 5 mm. Niedopuszczalne jest przyklejanie tkaniny zbrojącej w taki sposób, że nakłada się ją na styropian nie pokryty masą klejącą, którą następnie nanosi się jednorazowo na tkaninę.

Partie budynku szczególnie narażone na uszkodzenia mechaniczne tj. ściany parteru do wysokości 2m wyżej terenu powinny być wzmocnione podwójną warstwą siatki. Warstwę zbrojną należy bardzo dokładnie wyszpachlować unikając powstawania jakichkolwiek nierówności czy fałd. Wszelkie niedociągnięcia na jej powierzchni należy zaszpachlować, a następnie w momencie wysychania kleju przeszlifować gąbką do tynków gipsowych po uprzednim zroszeniu spryskiwaczem. Im staranniej przygotujemy warstwę zbrojoną tym lepszy efekt otrzymamy po nałożeniu cienkowarstwowego tynku szlachetnego.


Wykonanie tynku szlachetnego.

Przed przystąpieniem do nakładania tynku, suche i równe podłoże należy zagruntować preparatem gruntującym:

 

Podkład gruntujący AKRYL P oraz TYNKSILGRUNT należy barwić w kolorach zbliżonych do kolorów tynków. Gruntowanie przeprowadza się po okresie 3 dni od zakończenia wykonania warstwy zbrojonej celem pełnego związania kleju oraz zwiększenia przyczepności cienkowarstwowych zapraw tynkarskich.

AKRYL P, TYNKSILGRUNT, TYNKSILGRUNT Q i MINERALGRUNT nanosimy na powierzchnie ściany za pomocą pędzla, szczotki lub natrysku.

Gdy podkład gruntujący wyschnie można przystąpić do wykonywania tynku szlachetnego. Tynki akrylowe, silikatowe oraz silikatowo - silikonowe przed użyciem należy dokładnie wymieszać wiertarką wolnoobrotową, aż do uzyskania jednolitej masy.

Tynki mineralno-polimerowe należy wsypać do wiadra z wcześniej przygotowaną odpowiednią ilością wody (ilość wody podana na worku) i dokładnie wymieszać do uzyskania jednorodnej masy. Po 5 min. tynk należy ponownie wymieszać.

Bardzo istotną sprawą podczas tynkowania jest wykonywanie wszelkich robót z tym związanych w odpowiednich warunkach pogodowych. Podczas wykonywania i wysychania tynku temperatura powietrza powinna zawierać się w przedziale od +5C do +25C. Powierzchnie tynkowane nie powinny być narażone na bezpośrednie działanie słońca oraz wiatru, gdyż czynniki te znacznie przyspieszają wysychanie tynku co znacznie utrudnia uzyskanie odpowiedniej faktury tynku. Tynk bezpośrednio po nałożeniu należy chronić przed opadami atmosferycznymi, aż do momentu jego wstępnego stwardnienia.

Nakładanie tynku metodą tradycyjną (kielnia, paca)

Masę tynkarską nakłada się na gładką pacę ze stali nierdzewnej na pomocą kielni trapezowej, po czym naciąga na ścianę na grubość ziarna. Nadmiar tynku należy ściągnąć za pomocą gładkiej stalowej pacy delikatnie dociskając ją do ściany. Tynk zebrany ze ściany nadaje się do ponownego wykorzystania po jego wymieszaniu. Bardzo istotne jest, aby tynk nałożyć na takiej powierzchni ściany, aby możliwe było jego właściwe zafakturowanie i połączenie z kolejną partią nakładanego tynku w czasie gdy jest on mokry. Wielkość poszczególnych partii nakładanego tynku zależy przede wszystkim od wprawy wykonawców, warunków pogodowych, a także chłonności podłoża. Po zebraniu nadmiaru tynku przystępujemy do nadaniu mu właściwej faktury. Czynność tę wykonujemy płaską pacą z tworzywa sztucznego. Tynk o strukturze baranka zacieramy wykonując ruchy okrężne. Tynk o strukturze kornika zaciera się wykonując ruchy z dołu do góry, w poziomie lub koliste, co powoduje uzyskanie odpowiednio rys pionowych, poziomych lub nieregularnych.

Tynk mozaikowy nie zaciera się pacą plastikową. Przygotowaną masę tynkarską należy rozprowadzić cienką, równą warstwą na ścianie przy użyciu gładkiej pacy ze stali nierdzewnej. Nałożony tynk należy jedynie wyrównać i wygładzić stalową gładką pacą do uzyskania równej zadowalającej pod względem estetycznym powierzchni.

Nakładanie tynku metodą natryskową za pomocą agregatu tynkarskiego LAKMA

Nakładanie tynku metodą natryskową odbywa się za pomocą specjalnych agregatów tynkarskich oferowanych przez firmę LAKMA. Metodą natryskową możemy tynkować tylko tynkami o strukturze "baranka" o grubości kruszywa 1,0 mm; 1,5 mm; 2,0 mm; 2,5 mm. Po odpowiednim ustawieniu ciśnienia na kompresorze oraz rozrzedzeniu tynku do wymaganej konsystencji, przystępujemy do montażu dyszy do pistoletu. Średnica dyszy zależy od grubości kruszywa w tynku. Zbiornik pistoletu napełniamy masą tynkarską i naciskamy cyngiel. Strumień masy powinien być rozpylany prostopadle do powierzchni ściany z odległości 25 - 35 cm. Pistolet należy prowadzić ruchem jednostajnym na całym fragmencie ściany będącym odrębną częścią elewacji. Więcej informacji na temat tynkowania natryskowego znajdziesz w osobnym poradniku "Systemy Natryskowe".

Wykonanie połączeń różnych kolorów, rodzajów tynku.

W miejscu planowanego połączenia tynków przykleja się papierową taśmę samoprzylepną. Tynk nakłada się z lekkim zajściem na taśmę. Po zatarciu tynku, gdy jest od jeszcze mokry odrywa się przyklejoną wcześniej taśmę. Po wyschnięciu tynku na jego krawędź nakleja się ponownie taśmę, którą należy dokładnie docisnąć do powierzchni tynku. Następnie nakłada się tynk po drugiej stronie taśmy. Należy uważać, aby tynk nie podszedł pod taśmę. Po zatarciu tynku taśmę odrywamy od ściany.